ايشان فرمود : از اين بخوريد و خوردند و سپس دستور داد خون بگيرند . « 1 » ( 1 ) همچنين امير المؤمنين فرموده است : خداوند متعال به فرشتگان دستور داده است ، بر آدم سجده كنند ، در آنجا كه مىفرمايد : « و هنگامى كه به فرشتگان گفتيم براى آدم سجده كردند . » « 2 » و حال آنكه براى پيامبر ما مىفرمايد : « همانا و به تحقيق كه خداوند و فرشتگانش بر پيامبر درود مىفرستند . اى كسانى كه گرويده‌ايد بر او درود فرستيد و سلام دهيد ، سلام دادنى ( تسليم فرمان او باشيد ) . » « 3 » و باز در بارهء آدم مىفرمايد : « پس آدم از خداى خود كلماتى آموخت و خدايش توبهء او را پذيرفت . » « 4 » و حال آنكه در مورد پيامبر ما مىفرمايد : « براى آنكه خداوند همهء گناهان گذشته و آيندهء ترا براى تو بيامرزد . » « 5 » و خداوند ادريس پيامبر ( ع ) را به جايگاهى بلند بر آورده است و در مورد پيامبر ما فرموده است : « و نام نكوى ترا در جهان بلند كرديم . » « 6 » ( 2 ) و خداوند به ادريس ( ع ) پس از وفاتش از خوراكيهاى تحفهء بهشت عنايت فرمود و حال آنكه به محمد ( ص ) در همين جهان و در زندگانى او از خوراك بهشت عطا فرمود ، و چنان بود كه جبريل ( ع ) جامى از بهشت براى او آورد كه در آن تحفهء بهشتى بود . آن جام و آن خوراك لا إله الا الله مىگفتند و آن خوراك در دست پيامبر ( ص ) همچنان لا إله الا الله مىگفت و پيامبر هم تسبيح و تحميد و تكبير گفت و آن را به اهل بيت خود داد كه همچنان لا إله الا الله مىگفتند . پيامبر خواستند از آن خوراكى به برخى از ياران خود بدهند ، جبريل آن را گرفت و گفت : خودت بخور كه تحفهء بهشتى است و خداوند آن را به تو ارزانى فرموده است و سزاوار نيست مگر براى پيامبر يا وصى پيامبر ، و رسول خدا ( ص ) از آن خوردند و ما هم خورديم و من هنوز و تا اين ساعت لذت و شيرينى آن را درك مىكنم ، و همانا نوح ( ع ) خداى خود را فرا خواند و آسمان براى او سيلاب فرو ريخت ، و رسول خدا ( ص ) هنگامى كه به مدينه هجرت فرموده بود ، روز جمعه‌يى مردم مدينه به حضورش رسيدند و گفتند : اى

--> ( 1 ) . در صفحهء 135 ، امالى صدوق و به نقل از آن در صفحهء 395 جلد 17 بحار الانوار چاپ مكتبة الاسلاميه آمده است . م . ( 2 ) . بخشى از آيهء 34 سورهء دوم ( بقره ) . ( 3 ) . آيهء 56 سورهء سى و سوم ( احزاب ) . ( 4 ) . بخشى از آيهء 37 سورهء دوم ( بقره ) . ( 5 ) . آيهء 2 از سورهء چهل و هشتم ( فتح ) . ( 6 ) . آيهء 4 از سورهء نود و چهارم ( شرح ) .